نهال سرخ

نوشتن از تو برایم زیاد آسان نیست

که دست قاصدک من حریف توفان نیست

رهاست موی تو در باد و باد حیرانست:

عجیب! پای تو بر قالی سلیمان نیست

مگر نه اینکه تو دعوت شدی به مهمانی

بگو چرا سر و وضعت شبیه مهمان نیست

کمی اگر شده پایین بیا ببوسمت، آه...

لبم نمی رسد، آنجا که جای قرآن نیست

چه بود جرم تو آخر؟ برا ی چه گفتند:

هر آنکه سنگ نزد سمت تو مسلمان نیست؟!

نگو! نگو! که دو چشم کبود تو گویاست:

که عشق -جرم بزرگم- بدون تاوان نیست

ببخش کفر مرا، رو به آسمان گفتم:

"چطور سهم امامت دو قطره باران نیست؟!"

بدون اینکه بگویی لبان تو گفتند

که "مرگ با لب سیراب رسم مردان نیست"...

...

هزار و سیصد و چندین محرم آمد و رفت

هنوز کار جهان غیرِ آه سوزان نیست

رهاست عطر تو در باد و باد حیرانست

کسی که منتظرش بوده در خیابان نیست

کسی که پشت هزار ابر تیره می تابد

بدون او همه ی سال جز زمستان نیست

تو رفته ای و بدون تو خشک شد چشمم

در انتظار همانی که از تو پنهان نیست

بگو بیاید از این جاده های ناپیدا

بگو که در دل تنگم توان هجران نیست

بگو غروب غم انگیز جمعه هم شب شد

بگو تحمل این انتظار آسان نیست

بپرس تا که بگوید چقدر مانده به صبح؟!

چقدر مانده از این شب که فکر پایان نیست؟!

...

نهال سرخ تو یکروز سبز خواهد شد

درخت تشنه! نگو که زمان باران نیست

حسن اسحاقی-اردیبهشت 88

دود و خون

دنیا برایش،عالم بالا برایش

چیزی نمی آید به ذهنم ماورایش

بگذار تا این قصه را از ابتدایش...

تنهای تنها با تمام ماجرایش:

جز غربت و غم نیست دیگر آشنایش

تاریکی مطلق! رهایش کن! رهایش

این شعر مثل کوچه و حال و هوایش

آیا به دادش می رسد آخر خدایش؟!

بگذار تا آمین بگویم با دعایش!

این واژه من را می کشد با هر هجایش

دیگر پری قصه نا پیداشت جایش

روزی برایم قصه را تا انتهایش...

کرج-اردیبهشت87-حسن اسحاقی

تبریک می گم

آنجا که جبرائیل هم پرهاش می سوخت

جا مانده بود و فرصت جبران نمی خواست

حتی اگر می خواست هم شیطان نمی خواست

کنج خودش هر کس غل و زنجیر در دست

زندانی خود بود و زندانبان نمی خواست

در سفره ها ی روح های استخوانی

نان بود اما هیچکس دندان نمی خواست

از آه عیسی یک (نفس) در باد می رفت

دیگر مریضی از دمش درمان نمی خواست

زیر گلوی ابرها شمشیر بود و

حتی بیابان هم دلش باران نمی خواست

غیرت تن ناموس را در خاک می کرد

غیرت ولی از مردها تاوان نمی خواست

.....

فریاد زد مردی و یک زنجیر واشد

پای زمین را بند این زندان نمی خواست

با بوی پیراهن به سمت کوه می رفت

یعنی که بی یوسف دلش کنعان نمی خواست

پس افتخارش را نصیب غار کردند

وقتی برای خواندنش اصرار کردند

نوری به قطر آسمان دورش کشیدند

لبهای او را نقطه ی پرگار کردند

خورشید شد آمد که از نورش ببخشد

با او شبیه ابرها رفتار کردند

از عشق گفت اما به او گفتند مجنون

هرچند که لیلاش را انکار کردند

تابید و کم کم غنچه ها را جذب خود کرد

تا که دهان وا کرده و اقرار کردند

پس سایه ها وحشت زده جمعی شدند و

فکری برای آسمانی تار کردند

شمشیرها ی بی گناه بی زبان را

وقتی برای قتل او وادار کردند

مردی به جایش رفت و شد همبستر مرگ

کی پهلوانان اینچنین ایثار کردند؟!

باد آمد و دفتر ورق ها را تکان داد

خورشید آمد حرف یاد کهکشان داد

یعنی به دیوار و در و هر سنگ و چوبی

یکجا برای (اشهد ان لا...)زبان داد

یک شب خدای او به خود بالید و تا صبح

در آسمان او را نشان این و آن داد

آنجا که جبرائیل هم پرهاش می سوخت

تنها برای او خدا یک نردبان داد

یکباره آبی شد تمام صورت خاک

از بوسه هایی که زمین به آسمان داد

.....

باد آمد و هفت آسمان لرزید  و خورشید

رسم غم انگیز جهان را یادمان داد

دیگر زمان رفتن و تنگ غروب است

باید به مردم دو امانت را نشان داد

با عشق در یک دستمان مشتی ستاره

در دست دیگر نقشه ای از آسمان داد

قدری برای من دعا خواند و کمی بعد

در آسمان خود را نشان این و آن داد

مرداد ماه 87

ستاره سهیل

دوباره بی تو زمستان به خود مصمم شد
بیا و پنجره ها را ببند سردم شد

بیا ببین که خدا یان دوباره برگشتند
بساط شادی ابلیس ها فراهم شد

تمام مزرعه ها را یکی یکی خوردند
وباز تهمت گندم نصیب آدم شد

کسی میان خودش ماند و سوخت، کاری کن!
که بی تو شعله گلستان نشد، جهنم شد

سه هفته پیش فقط بیست ساله بودم، آه
سه جمعه رد شد و سی سال عمر من کم شد

کجاست مرثیه خوان ستاره های سهیل؟!
که پیر شد دل شب،ماه قامتش خم شد

شب است و پنجره ها رو به ناکجا بازند
بیا و پنجره ها را ببند سردم شد
آذرماه-87

حسن اسحاقی